Język polski posiada dużo głosek. Podstawowy podział między nimi polega na zróżnicowaniu spółgłosek i samogłosek. Te ostatnie posiadają bardzo ważną funkcję – są ośrodkiem sylaby. Wszystkie z nich są dźwięczne. Dzielą się na przednie (e, ę, i, y), tylne (ą, o, ó, u) oraz jedną środkową – a. Podział ze względu na ruchy pionowe wygląda nieco inaczej: jedna niska głoska a, średnie (ą, e, ę, o) oraz wysokie (i, y, u). Najbardziej znane rozróżnienie polega na wyodrębnieniu głosek czystych i nosowych (graficznie znane są przede wszystkim ę, ą, jednak w wymowie występuje ich znacznie więcej). Dawniej samogłosek w języku polskim było znacznie więcej, jednak powoli zanikały. Można było między innymi wyróżnić także iloczas – każda samogłoska posiadała swój dłuższy odpowiednik. Z kolei spółgłoski nie mogą samodzielnie tworzyć sylaby, choć kiedyś dwie z nich posiadały taką funkcję (r, l – do tej pory w Czechach). Podczas gdy samogłoski wymawiane są jako pojedyncze dźwięki, spółgłoski są zbitką co najmniej dwóch, a nawet nawet wiecej („be”, „de”, „iks”, „igrek”). Jednym z najbardziej rozpowszechnionych podziałów jest rozróżnienie na dźwięczność i bezdźwięczność. Dzielą się również ze względu na miejsce i sposób artykulacji w jamie ustnej. Najbardziej wyjątkowymi głoskami w języku polskim są głoski półotwarte (r, l, m, n wraz z miękkimi odpowiednikami oraz ł). Kilka spółgłosek zdążyło zaniknąć, w tym tak zwane kresowe „ł”, które wymawiało się odmiennie od współczesnego. Nie istnieje również podział w mowie na dźwięczne i bezdźwięczne „h” i „ch”, choć w obu przypadkach występował jeszcze przed wojną.