Język rosyjski należy do grupy wschodniosłowiańskiej. Wyodrębnił się z niej stosunkowo szybko. Cała Ruś przeszła na chrześcijaństwo w obrządku prawosławnym, co wpłynęło istotnie na jej rozwój. Wpisało ją to w krąg kultury bizantyjskiej, która różniła się znacznie od występującej na całym kontynencie kultury rzymskiej. Rozwój Rusi doprowadził do tego, że zaczęto o niej mówić właśnie jako o trzecim Rzymie (Rzym – Konstantynopol – Moskwa). Do tego dołącza się odmienne wyznanie, a także inny alfabet, bazujący na grażdance. Na język rosyjski bardzo mocno wpłynął język starocerkiewnosłowiański, który stał się językiem liturgii Słowian wschodnich i częściowo południowych. Niektóre cerkiewizmy pozostały do naszych czasów, występują w Rosji jako dwa odmienne słowa opisujące tę samą rzecz, jednak jedna bliższa jest strefie literatury, druga ludowości i codziennej wymowie. Jest wiele charakterystycznych cech rosyjskiego, które sprawiają, że język ten bardzo łatwo daje się rozpoznać. Dla językoznawcy istotny okaże się pełnogłos słowiański, który najwyraźniej słychać. W języku polskim w tym miejscu znajduje się metateza, dlatego Polak powie ‘broda’, ‘krowa’, a Rosjanin ‘boroda’, ‘karowa’. Ciekawostką może być fakt, że rosyjski przejął z łaciny nazwy miesięcy, przystosowując je odpowiednio do swojej wymowy. Rosyjski przeszedł pierwszą palatalizację, która była identyczna dla wszystkich języków słowiańskich. Dopiero druga okazała się różnijąca. W Rosji, jak wśród pierwszych Słowian, doszło do uproszczenia grup ‘dl’, ‘tl’, dlatego polskie ‘mydło’ będzie w rosyjskim brzmiało ‘mylo’. Mimo iż oba języki – polski i rosyjski – rozwijały się odrębnie, jednak dzięki wspólnemu pochodzeniu mieszkańcy obu krajów są w stanie się porozumieć, jeśli tylko będą w potrafili odłożyć na bok historyczne uprzedzenia.